† copener, -ere Obs.
Also -iner, -yner.
[OE. copenere, agent-n. from *copenian, ME. copnien: see copen v.]
A paramour.
| c 897 K. ælfred Gregory's Past. lii, Hwæt ðu ðonne eart forleᵹen wið maniᵹne copenere. a 1250 Owl & Night. 1340 Bet luvien hire oȝene were, Thane awet hire copenere. c 1290 S. Eng. Leg. I. 324/58 Is i-go with hire copiner. c 1320 Seuyn Sag. (W.) 2258 The pie saide, ‘Bi God Almight! The copiner was her to-night, And hath i-don the mochel sschame’. 1387 Trevisa Higden (Rolls) II. 199 Þat woman þat bare tweie children oon liche to hire housbonde, and þe oþere to þe copenere [adultero]. |