▪ I. † aˈvaunting, vbl. n.
[f. avaunt v.1 + -ing1.]
Boasting, self-glorification, vaunting.
| c 1380 Sir Ferumb. 352 Þat auantyngge þat þou hast mad. 1528 More Heresyes iv. Wks. 256/1 In the vaine auaunting of hys own false boast and prayse. |
▪ II. † aˈvaunting, ppl. a. Obs.
[f. as prec. + -ing2.]
Boastful, vain-glorious.
| 1494 Fabyan vii. 280 In y⊇ moste auauntynge maner. |