re-beˈwail, v.
[re- 5 a.]
To bewail anew.
| a 1711 Ken Psyche Poet. Wks. 1721 IV. 166 They re⁓bewail'd their own, and publick crimes. |
re-beˈwail, v.
[re- 5 a.]
To bewail anew.
| a 1711 Ken Psyche Poet. Wks. 1721 IV. 166 They re⁓bewail'd their own, and publick crimes. |
Oxford English Dictionary